آه آناستازیا دخترم (8)

#آه آناستازیا دخترم

گاهی بهترست توقف کنیم و مدت کوتاهی بکارهایی که کرده ایم، نگاه کنیم ،آنرا بررسی کیم؛ببینیم کجا بودیم و اینک بکجا رسیده ایم آیا بکاری که انجام می دهیم ، عادت کرده ایم ؟ معمولا عادت کردن به انسان یک حس راحتی همیشگی میدهد که نمی گذارد آدمی از این راحتی ، به آسانی بیرون بیاید.دخترم : آدمی ازانجام دادن کارها بصورت عادت ، لذت می برد هر چند آن کار سخت باشد اما برای آدم آگاه این راضی کننده نیست شاید عمر درازی را در کارش گذرانده و چیزی بدست نیاورده و بیهوده جان کنده است البته اگر قرارست آدم دائم جان بکند گاهی بهترست همان یک نوع باشد چون بیشتر اوقات جان کندن های متفاوت دردناکترست ،شاید گاهی هم طاقت ستم های گوناگون بخاطر تنوعش را داشته باشد .یکی از کُشندگان نو آوری بشرعادت و آموختگیست،عدت خوبش هم بدست، عادت فردی که همه از انواع آن مطلع هستیم ،جسمیست یا روحی و می تواند یکی سبب و ریشه ی دیگری هم باشد و گاهی هردو عادت باهم بسراغ آدم می آید اما عادت اجتماعی کشنده تر و مخرب ترست ، تا بخواهی در جامعه ی عربستان عادتهای اجتماعی و قالبهای مقدس وجود دارد که در چارچوب آن زندگی میکنند و قرنهاست بدور خود کی چرخند؛ درست مثل کوچ کردن و ییلاق و قشلاق کردن تکراری . یک نویسنده و هنرمند در عربستان می تواند از ذهن اطرافیانش براحتی یک یا چند قالب سنتی را انتخاب کرده وبا روش هنر مندانه و بزبان اشاره و نازک گویی آنرا در ذهن خواننده منهدم کند . حال شما می پرسید چه چیزی جایش بگذاریم ؟ بنظرم اگر امروز خودش را عقل کل نداند بهترست البته واقعا اینگونه هم هست هنر مند از پنجره ی خودش جهان را آنطور که چشم سر و چشم روحش می بیند ودرک میکند به نتیجه ای میرسد شاید درست نباشد ، شاید درست باشد اما بصرفه نباشد وباید بمردم نشان داد وقتی یک حلقه را می شکنند و بجایش حلقه ی جدید می سازند باید پیش بینی کنند که این حلقه باید روزی شکسته شود ؛ اگر خودشان این شکسته شدن را پیش بینی نکنند و نپذیرند آیندگان با قهر این کار را خواهند کرد.در هنگام شکستن قانونهای اساسی کهنه توسط مردم در نوشتن قانون اساسی جدید نحوه ی اصلاح قانون اساسی جدید پیش بینی می شود . حکم های دادگاه ها که بر اساس قانون صادر می شود ، در همان حکم زمان و مرجعی برای اصلاح آن معرفی می شود .یکی از عادتها مراعات قالبی بنام دستور زبان است. همانطور که می دانیم را نخبگان ادبیات هر کشور از مشاهده ی آیینمندی در زبان نوشتاری هر ملتی یافته و تدوینش می کنند. نخستین بار دستور زبان عربی توسط ایرانیان که به اندیشدن و شناختن بیشتر دین خود علاقه داشتند تدوین شد . واژگان در عربی با توجه به عملکردشان در جمله سه گونه اند. اسم ،فعل، حرف و نیز این واژگان برحسب نقش و معنی در جمله بررسی می شوند که به آن نحو می گویند و علاقمندان خاص آنرا نحویان می نامند ؛ علاوه بر این روش ، واژگان بدون توجه بجایگاه در جمله و صرفا براساس خودش بررسی میگردند که در این صورت به آن صرف گفته می شود.نحویون متفکرانی فلسفه مند بودند که در قرنهای نخستین یورش عربها به ایران واژگان بشیوه نحو بررسی میکردند.بشر قدیم و حتی قرنهای اخیر و حتی امروزی راحتترند که از جهانِ دائم در حال حرکت ،سامانه ای ایستا تعریف کند؛ ازین رو قانونهای دستوری و زبانشناسی ،و سامانه های بوجود آمده پیوسته با این اصل های وضع شده مانع رشد و تغییر طبیعی زبان و هنر و یا هر چیز دیگری که در اطرافشان هست ، بشوند. این اصول در زنگی عربهای بیبانگرد مقدس هستن وبایستی به آن اعتقاد داشته و مو بمو انجام بدهند. اندکی هم مجاز نیستند پا را ازآن فراتر نهند به خاطر است که ملت اصولگرا تقریبا بگفته تاریخشناسان مدت چهار هزارسال است که بدون کوچکترین تغییر زندگی کرده اند .این اصول غیر قابل تغییر بدون دلیل جزء اعتقاداتشان می گردد.اعتقاد یعنی داشتن یک رفتار فردی یا اجتماعی بدون دلیل و از روی وراثت فرهنگی. زبان عربی دو زمان بیشتر ندارد ،گذشته ، حال وکمی قبل آز آن(مضارع) که زمان آینده ازروی فعل مضارع ساخته می شود . این زبان همانطور که گفته شد قالبیست و ریشه ی واژگان حتی اگربیگانه باشند ، در این قالبها ریخته شده و با آن اسم و فعل ساخته می شود. امروزه در زبان نوشتاری کلاسیک و باستانی عربی کاستی های فراوانی مشاهده می شود؛ ازینرو از زبانهای مصری و لبنانی که توسعه یافته هستند و توانسته اند همگام با جهان امروز واژه سازی کنند ، بعنوان زبان اساندارد در بین حدود بیست و پنج کشور عرب زبان پذیرفته و بکار برده شوند. قانونهای زبان عربی غیر قابل تغییر می نمایندو در جاهایی باعث شده اند که زباندانان پارسی از آن پیروی می کنندو موجب توقف ساختاری و زبانشناسی ،زبان فارسی شده اند ؛ مثلا طبق توصیه ی آنان فارسان بایستی بدون توجه بزانشناسی خود برخی حرفها مثلا صاد و ضاد را در فارسی ،مانند عربان بزبان پیاورند و یا کلمه ی عطر را در ابتدا با کسره بیان کنند که برای ما نا مانوس و دشوارست . اما واقعیت اینست که در میان توده های عرب این سرزمین ها زبان محاوره با تغییر و بدون توقف توسط مردم با لهجه های متفاوت رو برشد است . نویسندگان می توانند این زبان های محلی را دستمایه ی کار هنری خود قرار دهند و از حصار تنگ اصول گرایی بیرون بیایند. بیان احساس نو با واژگان کهنه و بدون معنای امروزی نمی توان مفهوم و احساس مدرن را بمردم رساند. هنرمند بایستی با اثر خود راه شکستن تمامی قالبهای کوچک و بزرگ جامعه ی خشک و بیروح را بمردم خسته از تکرار و عادت نشان دهند.

ادامه دارد ...